دختر ها وفریاد


دختر ها فریاد نمیزنند دختر ها بلند نمی خندند . دختر ها نمیدوند . دختر ها به  ورزشگاه نمیروند. دختر ها…………
دختر ها ناموسند. واین ناموس ارتباط مستقیمی دارد با
آبرو
پوران درخشنده در فیلم دیگری یک سری خط قرمز را شعار وار و کلیشه ای به تصویر کشیده. بیشتر به صورت دیالوگ و صحبت البته تا تصویر
مبحث تجاوز به دختران خرد سال . و اثر ان در بقیه زندگی ..
ساختن این فیلم یک جور ساختار شکنی و رد کردن خط قرمز  است ولی به نظر میاد تیغ سانسور نباید ها و نباید ها نگذاشته که کارگردان سناریست و در نهایت بازیگر حق مطلب را ادا کند.
من اگر مذهبی بودم با دیدن این فیلم  باور کنید اعتقادم راسختر می شد که دختر ها از همان نوزادی باید محجبه باشند. بیرون نروند. تا در مقابل تجاوز مصون بمانند. و اگر یک مرد بی اخلاق بودم فکر میکردم میشود تجاوز کرد واب هم از اب تکان نخورد
وقتی به مردی به پسری تجاوز میشود کسی نمی پرسد که چه چیزی پوشیده بود.
موهای افشان زیر زیرکی به حجاب اشاره میکرد.
در کل در انتهای فیلم خیلی فهرست وار به نقش والدین مدرسه جامعه اشاره داشت  انچه به ان اشاره نشده بود این بود که متجاوز نه بر اثر تحریک که برای اثبات کردن خودش یا گرفتن انتقام یا هر معزل روانی دیگر اقدام به تجاوز میکند.
پلیس های فیلم طبق معمول قهرمان. خبری از مشاور و روانکاو در فیلم نبود. و به جای ان وکیل متهمه نقش همه را بر عهده داشت. بدون هیچ زیرکی یا عشق خاصی. هر چند بعد عمیقا درگیر پرونده شد. که باز هم به خاطر معزل همیشگی زنان در واقعیت بعید به نظر میاید. در فیلم اشاره نشده بود هرچی کودکان را با خطر هایی که با ان روبه رو هستند اگاه کنیم انها را مصون تر و امن تر نگاه داشته ایم. این باز شدن چشم و گوش به نفع کودک است.
دادگاه ها با صندلی های سینمایی. پر تجمل و زرق وبرق و چندین قاضی دادستان مشاور دور از حقیقت بود.
حقیقی ترین قسمت فیلم پایان ان بود انجا که همیشه زنی که مورد تجاوز قرار گرفته محکوم و متهم و مقصر است.
و مهمتر از ان این اولین فیلمی بود که در جمهوری اسلامی به معزل تجاوز اشاره میرد. باشد که اخری نباشد.

Advertisements