روز مبارزه با خشونت بر علیه زنان


یک از چهره های  معمولی خشونت بر علیه زنان در ایران را میتوا ن در چهره های بار ها جراحی شده هنرمندان سینمای فارسی دید. زن هنر پیشه برای اینکه تاریخ مصرفش را از دست ندهد و مورد پسند واقع شود ناچار است در طول زمان بار ها و بار ها به انچه دکتر زبیایی صلاح میداند تن در دهد.
همین سریالهای درب و داغون کشور دوست همسایه ترکیه را هم که نگاه کنیم . زن پیر دارد زن زشت دارد زن لاغر و زیبا دارد زن چاق وگرد و تپل دارد. همه هم دستمزد میگیرند و کار میکنند. اما در ایران زنها در چندنقش سینی به دست ظاهر میشوند . دختر جوان سینی به دست که معمولا معشوقه است ونقش اول که باید بدون نقص باشد و دیگر زنان سینی به دست که مورد ظلم و جور قرار گرفته اند و باید درب و داغون و مانتو کلاغی به تن باشند. زنهای بد جنس با ابرو های رو به بالای خلاف کار که تا جایی که امکان دارد در طول زمان جراحی پلاستک را تجربه کرده اند و زنان پاک نیت و محجبه و مومنه با چادر سه تا روسری رو هم که انها هم بار ها تیغ جراحی را چشیده اند.
زیبا پسندی جامعه ایرانی زنها را از یک انسان تبدیل کرده به یک ادم همیشه گرسنه که نوعا رژیم غذایی دارد و مرتب نگران است هیکلش از ستاره های هالیوودی زشت تر باشد. زن ایرانی مشغول سعی صفا ومروه از سالن های ورزشی به دکتر های تغذیه و از انجا به مطب دکتر هایی زیبایی است. تا ظاهری زیبا داشته باشد و به نظر نیاید که تاریخ مصرفش به انتها میرسد.
بزرگترین خشونتی که بر زنان ما اعمال میشود همین از بین بردن اعتماد به نفس به عنوان یک انسان و تبدیل زن به یک شی تاریخ مصرف دار است که باید تحت مالکیت کسی باشد.
سالن های ورزش. اتاق های انتظار دکتر های زیبایی تبلیغ های انواع لیپوساکشن و جراحی زیبایی و بوتاکس وژل ……. شاهد این ماجراست.

Advertisements