ادم های بی اسم.


ادم های بی اسمی هستیم.
میگویند که زیباترین کلمه برای هر انسانی اسمش است. وما سالها بی اسم هستیم. نمیدانم این را باید پای حافظه ما گذاشت، پای رسوممان، پای زرنگی؟ پای چی؟
پسرم اسمم را صدا میکند. هرگز مامان صدایم نکره. وقتی اسمم را از زبانش میشنوم نرم میشوم خام میشوم. رام میشوم. سحر میشوم. نمیدانم.
کس دیگری اسمم را صدا نمی کند. این از من.
اسم همدیگر را نمی پرسیم. اسم مان را میپرسند در گفتنش ابا داریم. دوست داریم خانم فامیلی باشیم. اقای فامیلی باشیم.
در جامعه که اسم زنها از اقلام ناموسی است. مثلا در صدا وسیما خانم ها ی ورزشکار تنها به فامیلی شان مشخص میشوند.
واقعا اگر اسم یک زن را اقایون بشنوند تحریک میشوند . مثلا یاسمن ایرانی تحریک کننده است. خانم ایرانی تحریک کننده نیست.
اسم نانوا و سوپر محل را صدا میکنیم. ولی اسم عزیز ترین کسانمان را نه.
دوستی میگفت مرد هایی هستند حتی در خصوصی ترین لحظات اسم به کار نمی برند و چه فرقی میکند زنهایی هم اینگونه اند. خیانت این روزها انقدر متداول است که مرد و زن ندارد. این را پای چند پارتنره بودن شوهرش میگذاشت. !!
یعنی اسم صدا نمیکنند .ف قاطی نکنند.
یا کلا همه را از دم عزیزم . جانم گلم صدا میکنیم.
به خودمان فشار بیاریم هویت ها را از هم جدا کنیم. همدیگر به نام صدا کنیم.
هویت مسئله مهمی است. ادم ها را به نامشان که بخوانی این قشنگ تر از هر نامی است.
مرا به نام بخوان

Advertisements