انسانها در هر صورت دوست داشتنی هستند.


بعضی از ادم ها هستند که بدنشان بو میدهد دلیلش را نمیدانم احتمالا غذا هایی که میخورن با بدنشون سازگار نیست یا لباسها شون را نمیشورن. یا دیر به دیر استحمام میکنند. یا هورمونهای بدنشون به هم ریخته. به هر حال یک جوری میتوانند این مشکل را حل کنندبدون اینکه باعث ازار دیگران بشوند.
مقصر نیستند. سیستم بدنشان با این ترتیب عمل میکنه.
بعضی ادم ها هستند رفتار هایشان وافکارشان بوی تعفن میدهد. اینها خیلی بد بختند. عقده ها و گره ها به جانشون اتش میزنه دیگه دست خودشون نیست. هر کاری کنند مثل سطل زباله ها ی خیابان در تابستان منزجر کننده هستند. اجازه میدهند اشغالهای مردم درونشان جمع شود و بگندند. پوشکهای بچه نوار های بهداشتی.
ادم های بدبخت و قابل ترحمی هستند. اینقدر که وقتی رد میشوند هم فضا الوده میشود. هر چند انسانیت حکم میکند هیمن ادم ها را هم دوست داشته باشی بهشون احترام بگذاری واز سر ترحم نگاهی بهشان بندازی.
این ادم ها درنت چون هویت واقعی ندارند بیشتر بو شون در میاد. اغلب اینقدر برای خودشان ارزش قایل نیستند اقلا اسم ادم ها را روی خودشان بگذارند وکامنت دونی را متعفن کنند. هر دفعه با یک اسم. اسم گربه شان اسم سگ همسایه را برای خودشون انتخاب میکنند. قوقو جی جی فوفو
سعی میکنم مثل انها نباشم وبرای شان احترام قائل باشم و وقت بگذارم و این پست را برایشان بنویسم.
اینها به توجه نیاز دارند. به محبت نیاز دارند. از اول این جوری نبوده اند اینقدر ادم حسابشان نکرده اند که خودشان هم با انتخاب اسم هایشان روی این حرکت دیگران صحه می گذارند باورشان شده چیزی نیستند.
البته این ادم ها باید بدانند که اسم عامل شناسایی در اینتر نت نیست. ان ای پی وامانده است. وقتی گزارشش کنی کامنت هاشان تا ابد داخل هرز نامه میشود.
این همه مقدمه برای ان بود که توضیح بدم. من هم مثل بقیه ادم ها هستم . حتی اگر شما کینه شتری نسبت به من داشته باشید. اسیب پذیرم ناراحت میشوم غصه میخورم و مهمتر از همه اشتباه میکنم زیاد هم اشتباه میکنم.
اما جسارتش را دارم که به اشتباهم اعتراف کنم. اشتباه هم را با شجاعت بنویسم تا دیگران هم با این حس های خوب و بد اشنا شوند و از خودشان مراقبت کنند.

وقتی جسارت داری اشتباه هات را بیان کنی کتبی بنویسی و عمومی شیر کنی مفهوم ان را دارد که قضاوت دیگران برایت مهم نیست. شعار هم نمیدهم. دارم عمل میکنم.
ادم ها یاد گرفتنه اند مرتب قاضی باشند و در مورد دیگران تز بدهند. و قابل کنترل هم نیستند. دست من هم نیست. رهایشان میکنم تا هر جوری دوست دارند فکر کنند قضاوت کنند. بلکه از بیهودگی لحظات زندگیشان بکاهند.
اینقدر در پیله دور خودشان اسیرند. واینقدر به در دیوار باور های خودشان باید نباید های خود ساخته شان میخورند و راه رهایی ندارند که تا ابد درون همون پیله خود تنیده زندانی هستند. اصلا بیرون نمیایند که از زنده ها محسوب شوند.
البته میدانم فهمیدن این پست هم در بضاعت ذهنشان نیست.

Advertisements

یک دیدگاه برای ”انسانها در هر صورت دوست داشتنی هستند.

  1. اینقدر عادت کرده بودم که اینجا امکان نظردهی نداشته باشد که اصلا متوجه نشدم که رویه تغییر کرده است!
    به نکته خوبی اشاره کردید. برای منهم زیاد پیش می آید که از این دری وری ها با اسم های مزخرف و ساختگی دریافت کنم و دقیقا بهشان همین را میگویم که تو اگر بنظرت ارزشی داشته باشی و حرفت ارزش تامل داشته باشد خودت را معرفی میکنی و پای حرفت می ایستی!
    جالب اینجاست که همیشه بدترین و توهین آمیزترین نظرات را موقعی دریافت میکنم که نوشته در رابطه با حقوق زنان باشد! در خراب شده هایی مثل ایران که در آن زنان از حقوق خود برخوردار نیستند، مردان حتی تاب شنیدن صحبت در این مورد را هم ندارند!

    • واقعا نمیخواستم اینجوری بتوپم بهش. اما شد. شیرین جان همیشه مرد نیستند. ایشون خانم هستند. متاسفانه
      یک اسم ثابت هم انتخاب کنند والله خوبه. همه جاییه این مشکل میدانم.

      • نازلی عزیز، درد زنهای مردسالار، زنهایی که زنان دیگر را قضاوت میکنند و انگ «سلیطه» و پتیاره» و …. میچسبانند دردناک تره!
        بنظر من در جوامعی مثل ایران زنان مردسالار مخرب تر از مردان جاهلند!

  2. به کامنت دوم شیرین: به عنوان یک خانم بسیار باهات موافقم.
    به نازلی: اسم و آدرس ایمیل و آدرس وب و حتی آدرس خونه ی آدم هم اگه بر عموم واضح باشه، یک عقده ای همیشه یک عقده ای هست. اما یه نکته: الزاما اگه کسی اسم و آدرس درست نمینویسه به این خاطر نیست که عقده ای هست و یا کمبود داره و یا بی شخصیته و یا کلا یه صفت منفی داره. شاید دلیل موجهی برای خودش داشته باشه.

    • حق با شماست. اما کسی که با یک ای پی مشخص که از قبل اسپم اعلام شده میاد و هجو میکنه ادم را یک مشکلی داره.
      من نوشتم اشتباه هام را مینویسم.و قضاوت ادم ها برام اهمیت نداره دلیلش را هم نوشتم.
      اما قشنگ تره که ادم یک اسم برای خودش انتخاب کنه یک اسم پسندیده وبا همان اسم همیشه کامنت بنویسه.
      البته من که بیشتر مواقع کامنت دونی باز نمی کنم. اما بیشتر دوست میدارم که مخاطبم را که برای وقت میگذارد می خواند واز ان مهمتر کامنت مینویسد به یک اسم ثابت و ایمیل ثابت به شکل خاص بشناسم و اشنا باشم. سالهاست که روالم همین بوده در بیداری خوابها هم کامنت های بی نام را جواب نمیدادم.
      دوست دارم بدانم با کی معاشرت میکنم. این هم معاشرت است نیست؟

دیدگاه‌ها بسته شده‌اند.