دست من در جیب تو . کی به کیه.


از معجزات این شهر بلبشو و سیستم نظارت دولت بر بخش خصوصی اینکه:
لنز طبی گرفتم از بیمارستان فوق تخصصی نور خیابان اسفند یار. چند روز صبر کردم تا اورده. سه تا بسته لنز داده به من به قیمت صد وشصت هزار تومان.
لنز را که میگذاشتم یک هفته خوب بود . بعد اذیت میکرد. کلک های روتین را هم که میزدی فایده نداشت. لنز خراب میشد. مسئول فروش گفته بود لنز ها برای استفاده سه ماه است.
امروز خواستم دوباره بعد خراب شدن سه بسته لنز بروم و از یک جای دیگه لنز بگیریم . به این نتیجه رسیدم مارک لنز خوب نبوده. از ان جایی که همیشه همه خراب شدن ها را از احمال کاری خودم میدونم. ومسئولیت بی احتیاطی هام را میپذیرم . عینک مطالعه را زدم دقیق مشخصات لنز را ببینم وسفارش بدم.
روش نوشته شده بود برای فروش نیست. یعنی یک بیمارستان لنزی را که به من فروخته اشتانتیون بوده.
وخوب بدیهی که اشانتیون یک ماه بیشتر قابل استفاده نباشه.
راه های در امد زایی بی شمار است فقط باید یک کمی خلاقیت داشت.
حتی فروشگاه های لوازم ارایش نیز لوازم ارایشی را که برای معرفی به انها داده میشود نمیفروشند.
چشم یک عضو حساس. واقعا شوخی پذیر است.؟ که یک بیمارستان عریض و طویل چشم پزشکی نظارت ندارد ایا به سیستمی که برای فروش محصولات پزشکی خود از نام وساختمان ان بیمارستان استفاده میکند.

Advertisements