تولد وبلاگ


امسال رو مود نبودم.
نمیدانم این وبلاگ چه مدت زندگی کرده البته فهمیدنش سخت نیست اما من رو مود نبودم. اما به هر حال همین روزها فک کنم دومین سالگرد حذف وبلاگ بیداری خوابهای 24 ساعته بوده. هرچند وبلاگ نقشی هرگز برو برو یی نداشت. و کلا یخش زیاد نگرفت. همین باعث شد من کلا صفحه امار وبلاگ را ندیده بگیرم. اما مهم این است که من نوشتن را رها نکردم. و در هر حال نوشتم. نمیگم برای دل خودم. و نه برای دل خواننده ها. ونه به خاطر تکلیف و یا اعتقاد…
برای عشق به نوشتن. این وبلاگ در واقع ریسمان عشق من است به نوشتن. شاید هم عشق به غر غر کردن.

Advertisements