خشونت های کلامی برگرفته شده از فرهنگ زن ستیزی


فرهنگ زن ستیزی که قرن هاست که در ایران ریشه گرفته. بدیهی است که ریشه در سنت های اعراب دارد. سنت های عربی همه اسلامی نیستند. اما چنان در هم بافته شده اند که یک پارچه به نظر میرسند. و جدا کردنشان از یکدیگر تیز بینی خاصی می حواهد.
فرهنگ زن ستیزی در ایران با شکل گیری جمهوری اسلامی بستری مساعد یافت.
گذشته از بحث جدی قوانین اصطلاحانی در روز مره ما جا انداخت که زیر ظاهر محترمانه خود موجی از تحقیر را به شنونده خانم ان القا میکند. واین مصداق خشونت کلامی جامعه با زنان است.
از حمله این اصطلاحات خطاب کردن حاج خانم و مادر و خواهر به خانم هاست.
در گویش فارسی ما کلمات کاملی مانند خانم ویا بانو داریم. که برای نامیدن افراد غریبه تر بکار میرود.
بگذریم که در صدا وسیما اسم های ورزشکاران زن را هم که میخواهند بخواند بدون اضافه کردن پسوند خانم یا دوشیزه و بدون ذکر نام به (جرم زن بودن ) ورزشکار را به نام خانوادگی *فامیلی * میخوانند. مثلا حسنی مقام اول تیر اندازی بانوان استان تهران را کسب کرد. !!

من نمی دانم این مرد های جامعه ما که به شهادت همسرانشان  از انجام وظایف عادی زناشوییشان هم عاجزند چطور  با شنیدن اسم خانم ورزشکاری تحریک می شوند!!
یا بار ها شده که خود من را حاج خانم صدا کرده اند که بدون شک من را یاد زن های چاق مشکی پوشی میاندازد که ریسه ریسه النگو در دستهایشان دارند. و پول هایشان را جمع میکنند تا با کاروان سفر حج کنند دور ان سنگ بگردند و نماد بت پرستی اعراب را ستایش کنند. و سرمایه مملکت را در دامن ال سعود بریزند که به خون شیعه ها تشنه اند.
ویا مادر. البته یک نماد دیگر هم هست . نماد مایه داری که متاسفانه خود یک ضد ارز درجامعه به حساب میاد . میگویند حاج خانم تا دو برابر حساب کنند.!
مادر البته کلمه مقدسی است. اما زنها تنها مادر بچه های خودشان هستند. حتی در قران جایی اشاره شده که زنها را مادر ننامید زیرا انها مادر شما نیستند. البته منظور همسران عربها بوده. مردان عرب عادتی داشتند همسر قبلی که از رده خارج میشده او را مادر می نامیدند .
وقتی زنی را مادر خطاب میکنند. بدون اراده به زن تحمیل میکنید که تو باید استوره مقاومت وگذشت باشی و توی رودر بایستی قرارش میدهی تا به سمت بزرگواری سوق پیدا کند ولابد از حق خود گذشت کند.
ضمن اینکه وقتی معیار ذکور ایرانی سن وسال خانم ها برای دوست داشتنی بودن است. مادر کلمه ایست که از رده خارج شده را به یاد شنوده میاورد.
متاسفانه این فقر کلامی و بی توجه بودن افراد به نوع کلمات به ظاهر احترام امیز و در باطن تحقیر امیز قبلا فقط مثلا در سبزی فروشی یا سوپر که تسط افراد عامی اداره میشد به کار میرفت. *حالا البته سوپری های این دوره زمونه همه یکی یک مدرک مهندسی در جیب دارند .* در قشر بالای تحصیل کرده نیز مورد استفاده قرار میگیرد. که جا دارد حا به جا برای انها توضیح داده شود. وبه ایشان اگاهی داده شود.
من خواننده ونگارنده این مطلب زن نیستم اگر کسی من را حاج خانم یا مادر صدا کرد با خوشرویی ؛ زشتی این خطاب را به اطلاع او نرسانم. نه تنها به خودم که به بقیه زنها هم احجاف کرده ام.
کار های فرهنگی باید نفر به نفر انجام شود.
این  البته تنها مشکل مملکت نیست . اما به یاد داشته باشیم نیمی را میکوبند تا بر نیمی دیگر راحتتر مسلط شوند.
****
دلیل نوشتن این مطلب از اون صداقت های بی رحمانه من است که خواهم نوشت.
رفتم دکتر من را مادر صدا کرد. یارو نزدیک 40 سالش بود. اخر عوضی دکتر این مملکت هستی شعور داشته من کی تو را زاییدم. یا پدر ….. تو ترتیب من را داد که مادر تو شدم.

اگر اسمم یادت نمیاید اون کاغذ جلوت را نگاه کن. اگر فکرت منحرف است در بسته است ممکن است فعلی در تو شیطان تر تیب بدهد  برای توجیه شیطان درونت کلمه مادر را استفاده نکن در اولین فرصت به روانشناس مراجعه کن . چون من که نو را به چشم پزشک  می بینم نه مال !!

به همین زشتی که نوشتم حالا تحمل کنید بهتون بگن خواهر مادر حاج خانم. مگر خانم  بانو  چه ایرادی دارد.

Advertisements

یک دیدگاه برای ”خشونت های کلامی برگرفته شده از فرهنگ زن ستیزی

  1. بانو
    آی بانو
    آی بانو

    یک بار از یکی که خیلی ادعای روشنفکری داشت (حالا بذارین اسمشو نیارم دیگه!) پرسیدم چرا فلان دوستت که این همه مدعی هستی خیلی متدینه همسرش اینطوری آرایش می کنه (والبته آرایش چه اهمیت داشت؟ دخترک جوان ِ چهارده سال جوان تر از همسرش پیش دوست صمیمی شوهرش عشوه می آمد اساسی! آن هم پیش چشم من!)؛ طرف آب دهانی قورت داد و گفت: اینا عربن. (راست می گفت دخترک عرب آبادانی بود و مرد از پدر و مادر عرب بود ولی در تهران زاده و بزرگ شده بود!) به زنشون (ونه همسرشون!) به چشم کمد و بوفه خونه نگاه می کنن! پس معتقدند کمد هرچه خوشگل تر بهتر!!!

دیدگاه‌ها بسته شده‌اند.